• Fleur van der Put

Angstig en onzeker

Zoals ik in mijn blog van vorige week schreef wil ik mijn zelfvertrouwen uit 2016/2017 weer terug. Niet per se dat zelfvertrouwen, maar gewoon dat gevoel. Ik besloot toen in de zomer dat het klaar was met het "werpers"-imago. Werpers moeten zwaar en lomp zijn, dat hoort gewoon bij het atletiekonderdeel. Maar dat is helemaal niet waar. Ik besloot te gaan focussen op gezonder eten. Ik woonde op kamers dus kon heel goed bepalen wat ik wel of niet at en qua beweging zat ik met mijn trainingen toch wel goed. Ik viel af, voelde mij fitter en sterker en gelukkiger. Niet dat afvallen mijn geluk bepaalde, maar daardoor voelde ik mij gewoon soepeler door het leven bewegen.


Ik besloot dat ik zelf verantwoordelijkheid had voor het maken van mijn eigen geluk. Ik volgde therapie voor mijn angst voor dieren (met name honden) en boekte daarin succes! Ik leerde daardoor omgaan met angstig zijn en begon met schrijven in mijn dagboek. Daarin kon ik mijzelf motiverend toespreken wat erg goed hielp (en nog steeds). In mijn dagboek kon ik afstand nemen van mijn "negatieve gedachtes" en mijzelf een positieve gedachte als het ware aanpraten. Ik besloot dat ik meer sociaal leven wilde en maakte hierin keuzes. Ik kwam terecht in een leuk fandom waarin we veel (te) gekke en leuke momenten beleefden en waarin ik leerde praten over wat mij dwars zat.


Maar veel sociaal leven, veel sporten, werken, afstuderen en op kamers wonen eiste uiteindelijk wel zijn tol. Het zelfvertrouwen dat ik had zorgde ook voor een onoverwinnelijk gevoel waardoor ik door bleef gaan en vermoeider raakte. Angsten kwamen terug en uiteindelijk paniekaanvallen. Een burn-out werd mijn beste vriend en sindsdien blijft het zelfvertrouwen heel ver weg gestopt. Ik doe mijn best om er weer op terug te komen, maar ben soms te lief/mild voor mijzelf. Ik luister te makkelijk naar "excuses" die ik zelf verzin. Dat merk ik sinds ik sinds een paar weken weer veel schrijf in mijn dagboek. Ik heb de afgelopen jaren enorm veel geleerd over mijzelf en ben erg gegroeid. Het enige wat voor mijn gevoel nog mist is het stukje zelfvertrouwen/zelfwaardering.


Gek is dat eigenlijk. Dat je zo kritisch op jezelf kunt zijn dat je je tegenhoud in dat wat je wilt. Zo wil ik graag veel meer doen met Atelier Fleurise maar durf ik daar de stappen niet in te zetten. Onzeker, er zijn al zoveel anderen die dit vast ook kunnen, is het wel interessant genoeg? En dus doe ik dan maar niets. Ook ben ik te makkelijk naar mijzelf toe. Ik trek een joggingbroek aan, was mijn gezicht en stop mijn haar in een knotje terwijl ik vroeger mascara opdeed, mijn haar los deed en met plezier mijzelf aankleedde. Nu neem ik daar de moeite niet voor terwijl het eigenlijk heel veel meer geeft dan alleen een verzorgde uitstraling naar de buitenwereld toe.


Qua beweging ben ik te bang dat ik mijzelf te moe maak, bang voor de spierpijn de dag erna en ben ik niet gewend om vanaf punt 1 te beginnen met sporten. Als kind ben ik altijd aan het sporten geweest volgens een regelmaat, tot aan de zomer van 2017. Ik weet niet hoe het is om iets op te bouwen. Beginnen heb ik inmiddels zo vaak gedaan dat ik daar ervaren genoeg in ben, doorzetten is een ander verhaal. En hoe vaak heb ik wel niet gezegd tegen Ruud: "Vandaag is echt de laatste dag van ongezond eten. Ik ben er klaar mee" om dan vervolgens de dag erna dat voornemen weer helemaal vergeten te zijn. En ik weet dat ik absoluut niet de enige ben.


Het terugkijken van de foto's uit 2016/2017 deed mij beseffen dat ik mijn eigen realiteit maak. Ik maak mijn realiteit eentje van angsten en onzekerheid doordat ik deze gedachtes voor de waarheid aanneem. Maar het zijn simpelweg maar gedachtes. Gedachtes zijn niet altijd de waarheid. En ik denk dat ik deze waarheid kan ombuigen. Dit gevoel heb ik al een tijdje en ik heb mijzelf ervan overtuigd dat "als de baby er is en mijn lichaam hersteld is dat ik dan stappen kan gaan zetten". Maar die stappen kan ik nu ook al zetten. Ja, iets minder makkelijk met een steeds meer zwanger lichaam en de ongemakken die daar bij komen kijken, maar het is niet onmogelijk. Daarom begon ik een paar weken terug weer met dagelijks schrijven in mijn dagboek. Daarom ben ik op dit moment blogs vooruit aan het schrijven. Daarom volg ik een online tekencursus omdat ik graag meer wil leren. Daarom lees ik oneindig veel boeken over opvoeding en ontwikkeling. Daarom, en heus niet elke dag, kleed ik mij leuk aan al is het niet altijd de hele dag. Daarom zoek ik naast de fysieke onmogelijkheden naar mogelijkheden om toch wat aan beweging te doen (zwemmen ging heel goed, maar ja het zwembad is nu even tijdelijk dicht).


Het besef dat ik mijn eigen angstige en onzekere realiteit creëer vind ik verschrikkelijk. Ik heb mijzelf zoveel tegen gehouden de afgelopen jaren. Ik hoef niet onzeker te zijn, ik ben sociaal, vrolijk, zorgzaam, creatief en leergierig. Ik weet hoe fijn ik mij in mijn lichaam kan voelen als deze soepel, sterk en fit aanvoelt. Ik weet hoe ik met angsten moet omgaan. Ik vind losse haren nog altijd het meest prettig zitten, dit had ik als kind al. Het enige wat ik hoef te doen is het doen. De realiteit creëren die ik fijn vind, die bij mij past en die mij helpt mijzelf te zijn. Een nieuw jaar voelt als een fijn begin, maar ik kan ook op 26 juni beginnen bij wijze van. Maar dat ga ik niet doen. Ik ga niet wachten tot een random datum in het jaar of "totdat ik herstelt ben van de bevalling en zwangerschap". Ik kan ook nu al beginnen. Ja, ik kan niet opeens enorm intensief gaan sporten en qua voeding moet ik mijn lichaam (en de baby) geven wat het nodig heeft, maar ik kan wel zoveel andere dingen doen.

5 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven