• Fleur van der Put

Boekreview "De Introverte Moeder" - Shirley Visser

Het is niet alleen dat ik nu door een pijnlijke rug veel lig en boeken lees, maar het is ook een bepaald soort nesteldrang denk ik. Ik verslind boeken over geboortes en opvoeding waar je u tegen zegt. In huis is vrijwel alles op orde en mijn aandacht ligt voor vrijwel 100% bij moederschapsboeken. Dit ter voorbereiding op de nieuwe rol die ik straks ga vervullen, maar ook omdat ik het gewoon écht een heel interessant onderwerp vind. Ik leer veel nieuwe dingen en als ik ergens van houd dan is het om nieuwe dingen te leren!


Op mijn ereader en in mijn wensenlijstje staan genoeg boeken om mij in deze behoefte te voorzien. Zo kwam ik een paar weken terug het boek "De Introverte Moeder" van Shirley Visser tegen. Ik kende haar niet, maar de omschrijving trok mij direct aan. Ik ben niet per definitie introvert, eerder hooggevoelig, maar herkende mij enorm in haar verhaal. Het nodig hebben van alleen tijd, niet goed reageren op teveel prikkels en bewust om moeten gaan met energie.


Ik vond het erg prettig om te lezen hoe zij dit aan heeft gepakt, een zoektocht heeft gehad in iets wat ze eigenlijk altijd al wist alleen nu pas zich bewust van werd en dat "nee" zeggen en grenzen aangeven juist iets heel goeds is. Vooral dat laatste is iets waar ik enorm achter sta. Dat komt misschien omdat ik zelf nog wel eens rommel met het verdelen van mijn eigen energie en hier nog zoekende in ben. Er zijn zo verschrikkelijk veel dagen waarin ik mijzelf vanuit puur enthousiasme voorbij ren om de volgende dag rustig aan te moeten doen. Toen Ruud en ik net samen waren was dit veel erger en dankzij hem heb ik er zoveel in geleerd.


Maar het gekke is dat als ik net als Shirley kijk naar vroeger ik ook echt behoefte had aan alleen spelen als kind en wat ik volgens mijn moeder ook regelmatig wel kon doen. En in mijn puberteit dat ik liever in het weekend bij mijn ouders op de bank lag in een pyjama, met chips kijkend naar een film in plaats van stappen zoals vrienden deden. Ik heb mij altijd wat dat betreft een beetje anders/afwijkend gevoeld maar het was eigenlijk gewoon wat ik nodig had. Toen ik door blessureleed niet meer mijn ei kwijt kon in atletiek ben ik wat meer "extravert" gaan leven. Iedere dag veel prikkels en dat was echt een hele leuke tijd, maar uiteindelijk heeft dat mij wel opgebroken want ik had te weinig tijd waarin ik "uit" kon staan.


Door mijn burn-out heb ik geleerd om nee te zeggen. Soms gaan dingen gewoon niet, lukken ze niet of schreeuwt alles in mij dat ik het niet moet doen. Ik ben meer naar die stem gaan luisteren en geef (vooral bij Ruud) duidelijk aan wat ik daarin nodig heb. Het scheelt dat hij ditzelfde heeft en dat je het dus van elkaar heel goed begrijpt. Maar ook in mijn oppasbaantjes, werk in de kinderopvang en nanny-werk vind ik nee-zeggen en grenzen aangeven belangrijk. Het is niet altijd even leuk, niet altijd is er tijd en plaats voor alles en dat mag soms best vervelend zijn. Ik denk dat wij als volwassenen in onze taak als opvoeders kinderen dat mogen leren. Ze mogen dat ook echt niet leuk vinden en aangeven dat ze je stom vinden, maar nee is nee in mijn opzicht.


Ik vond het enorm fijn om dit terug te lezen in het boek van Shirley en dat ik niet de enige ben die "zo is". Het was een verademing om te zien dat het niet draait om groot, groter, grootst maar juist om de fijne dingen en je even terug trekken. Ik vond dit boek enorm leerzaam in mijn "voorbereiding" op het moederschap en ben er van overtuigd dat ik er veel aan zal hebben qua tips die gegeven worden!

3 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven